Dzieło Zygmunta Haupta zajmuje osobliwe miejsce w historii XX-wiecznej literatury polskiej. Opinie krytyków i badaczy, nie tak znowu licznych, którzy pisali o twórczości autora „Pierścienia z papieru”, są jednomyślne w przyznaniu jej wysokiej wartości artystycznej. Jednocześnie, tak cenione pisarstwo jest prawie nieobecne w syntezach epoki.
Czytaj dalej »
Literatura »
LJN: Jerzy Pilch – artysta-felietonista
Jerzy Pilch – artysta-felietonista [1]
1.
Zacznijmy od analizy jednego zdania:
Eustachy Rylski z goryczą światłego ziemianina piętnuje zanik i całkowite rozchwianie akcentu mowy polskiej – chcąc nie chcąc biorę jego zarzuty na klatę – Bóg dał rozjechaną hybrydę intonacji – powiedzmy: cieszyńsko-galicyjskiej, nie dał sił, by się – kurwa – nauczyć akcentować poprawnie. („Polszczyzna nasza wścieklizna”)[2].
Uwagę zwraca, że pojawiają się tu elementy właściwe różnym stylom: patetyczno-archaizującemu („z goryczą światłego ziemianina piętnuje”), naukowemu („rozchwianie akcentu, hybryda intonacji”), potocznemu (zwroty: „chcąc nie chcąc”, brać na klatę) i wulgarnemu.
Literatura jest najważniejsza na świecie – opis projektu
Zachęcamy do zapoznania się z założeniami naszego najnowszego projektu, realizowanego we współpracy z Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza: „Literatura jest najważniejsza na świecie. Czy są granice literatury?”
Zdania Składowe Miasta: Pezet. Muzyka Egzystencjalna – wstęp
Z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że gdybyśmy zapytali kilka przypadkowo spotkanych na ulicy osób, kto to taki Paweł Kapliński, zaobserwowalibyśmy całą paletę zachowań wyrażających to samo: nie znam człowieka.
Ziarno godziwej rozrywki
Nie wiem, jakie jest spojrzenie Zygmunta Miłoszewskiego na kwestię pisarza-rzemieślnika i pisarza-artysty. Niewielkie to miało zresztą dla mnie znaczenie, gdy ostatnio sięgnęłam po jego najnowszą książkę „Ziarno prawdy”. Jakiekolwiek ideały przyświecają autorowi, jedno udało mu się znakomicie – dostarczył mi godziwej rozrywki.
Niepokolenie: Co z tą naszą elitą?
Moje pokolenie wchodzi w dorosłość. Za kilka lat będziemy decydować o polityce, mediach, poziomie życia w Polsce. Otwierają się przed nami możliwości, nasz głos zaczyna się liczyć w debacie społecznej. Kończymy uniwersytety, stajemy się inteligencją naszego kraju. W każdym razie dawniej tak było.
Warszawa Młodych: Pablopavo – I możesz kochać to miasto jak głupi
Król Warszawy był tylko jeden. Nie mam najmniejszego zamiaru polemizować z tym stwierdzeniem, żeby nie powiedzieć, że wpadam w trwogę, bo ktoś mógłby nawet pomyśleć inaczej. Zabrzmi to mocno konserwatywnie, ale Stanisława Grzesiuka nikt z tego piedestału nie strąci, bo strącić nie może.
Zdania Składowe Miasta: NaO.S.T.R.zywszy (część 2)
Zasadnicze pytanie, na które staram się odpowiedzieć w części drugiej artykułu brzmi: o czym najczęściej mówi raper oraz w jaki sposób to robi?
Słowo na urodziny: „Nie. Tak. Nie wiem”. Jerome David Salinger
Poznajmy Frances, najmłodszą z siedmiorga dzieci państwa Glassów. Początkowo wiemy o niej tylko tyle, że przyjechała na weekend do swojego chłopaka. I nie jest w zbyt dobrym humorze. Sprawia wrażenie rozstrojonej i „kocham cię do szaleństwa, do utraty głowy itd.”, które zawarła w liście do Lane’a, wydaje się stwierdzeniem nieprawdziwym.
Pustka ciemności. Ponowne czytanie „Jądra ciemności”
Chyba każdy z nas, czytając w liceum Jądro ciemności, natknął się na taką interpretację utworu: ponura przestrzeń afrykańskiego buszu to obszar, w którym Europejczyk zostaje zestawiony z mrokiem i prymitywnością, determinującymi jego zachowanie; zło wypływa z kontaktu z Afryką. Podany wykład idei utworu nie zrobił na mnie wrażenia, czegoś mi w nim brakowało.
Słowo na urodziny: Kim są dziś niewinni czarodzieje?
Usłyszałam kiedyś pewne przejmujące zdanie: „Każdy ma takie Dziady, na jakie zasługuje”. Nie mogę zapomnieć tych słów – wracają do mnie zawsze, gdy mierzę się z Mickiewiczem. Od dawna zastanawiam się nad tym, co one właściwie znaczą. Niektóre cytaty z Dziadów żyją własnym życiem i nie wystarczy dziś mówić o jednostkowej lekturze dramatu.
Czuły Kot i melancholijna femme fatale – „Leonor Fini i Konstanty Jeleński. Portret podwójny”
W Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie dzieją się ostatnio rzeczy coraz ciekawsze. I chociaż instytucja kojarzy się przeważnie (zazwyczaj turystom) ze zbiorami starych woluminów czy stałą ekspozycją Adam Mickiewicz 1798-1855, okazuje się, że powiew nowoczesności – jakkolwiek to rozumiemy – przyciąga.
Czytanka Cywilizacji Śmierci – „Podręcznik…” Tomasza Piątka
Mam nadzieję, że ta książka nie trafi w ręce żadnego dziecka. Jest paskudna, obrzydliwa, a przeczytanie jej w całości (co zajmuje jakieś pół godziny) powoduje torsje i zawroty głowy. „Podręcznik” Piątka gryzie.
Uczta u Januszkiewicza – zapraszamy!
Koło Mickiewiczologiczne UW i Koło Naukowe im. J. Słowackiego mają przyjemność zaprosić na UCZTĘ U JANUSZKIEWICZA: spotkanie upamiętniające słynną uroczystą kolację wydaną 25 XII 1840 w Paryżu na cześć autora Dziadów, świeżo upieczonego profesora w Collège de France.
„Koncert nad koncertami” w Teatrze Polskim w Warszawie
15 listopada na Scenie Kameralnej Teatru Polskiego w Warszawie na oryginalnych instrumentach (lira korbowa, cymbały, skrzypce) wykonano utwory sięgające czasów Mickiewicza. Była to wyjątkowa okazja usłyszenia „Koncertu Jankiela”, pieśni wywodzących się z litewskiego folkloru i wysłuchania wybranych fragmentów Pana Tadeusza w interpretacji Andrzeja Seweryna.
Słowo na urodziny: Niedźwiedź z Croisset
W jednym ze swoich listów Flaubert napisał: „Nie mam żadnej biografii. (…) Nie dadzą teraz żyć człowiekowi! Z chwilą, kiedy stajesz się artystą, panowie sklepikarze, kontrolerzy rejestracji, celnicy, szewcy, którzy przychodzą naprawić ci buty, i inni muszą koniecznie zabawiać się twoim osobistym kosztem!”
Formuły retoryczne: Krzysztof Varga w Muzeum Literatury
Formuły retoryczne: Krzysztof Varga w Muzeum Literatury!
„Formuły retoryczne” to cykl spotkań z pisarzami, organizowany przez Muzeum Literatury oraz studentów Uniwersytetu Warszawskiego. Do rozmowy zapraszamy czołowych polskich prozaików różnych pokoleń. Punktem wyjścia comiesięcznych dyskusji jest określona teza, którą nasi goście starają się obronić.
W piątym spotkaniu z serii pt. „Formuły retoryczne” weźmie udział Krzysztof Varga, który przedstawi [...]
„Szkoła Żon” w Teatrze Polskim
Jacques Lasalle, francuski reżyser, znany polskim widzom z realizacji Tartuffe’a, Lorenzaccia i Umowy, czyli łajdaka ukaranego w Teatrze Narodowym, powraca do klasyki francuskiego dramatu na scenie Teatru Polskiego. Premiera Szkoły Żon Moliera odbyła się 15 października 2011, jednak zdobycie biletów na spektakle do końca bieżącego roku graniczy z cudem.
„Dajcie mi jakiś cel albo śmierć” – czyli dlaczego Wokulski nie kochał Łęckiej
O miłości Wokulskiego do panny Izabeli napisano grube tomy i słowo „miłość” jest w pracach badawczych nad Lalką tak silnie zakorzenione, że trudno polemizować z badaczami. Choć należy zauważyć, że sam Bolesław Prus pisał w Słówku o krytyce pozytywnej o uczuciu pana Stanisława do panny Izabeli w sposób zastanawiający.
„Gdybyśmy mieli słowo, gdybyśmy mieli język, nie potrzebowalibyśmy broni” – o „Malinie” Ingeborg Bachmann
Kiedy spoglądam na leżącą obok okładkę Maliny – a ściślej na zdjęcie Ingeborg Bachmann – przychodzi mi na myśl jeden cytat: „Siedzę sama w domu i wkręcam arkusz w maszynę, wystukuję bezmyślnie: Nadejdzie śmierć”. Patrzę ponownie i dalej recytuję w myślach: „Wkręcam następny arkusz i rzucam pierwszy do kosza”.
Film »
Milcząca radość Syzyfa
Wojtek Smarzowski w Róży obnażył bez wątpienia najokropniejsze cechy ludzkiej natury. Wyciągnął na wierzch rządzące nami najpodlejsze instynkty. Rzucił Polakom w twarz ich największe wady, przypomniał o tym, o czym uporczywie próbujemy nie pamiętać. Ale poza tym bez męczącego patosu i bez dawania podstaw do bezsensownych dyskusji przedstawił bardzo optymistyczną i – o dziwo – wciąż wiarygodną wizję człowieka.
Literatura »
LJN: Spis znalezisk niepotrzebnych
Po zakończeniu książki – lub dowolnego tekstu literackiego – można ulec złudzeniu, że to, co przeczytaliśmy, ginie wraz z końcem lektury. Ostatnia strona miałaby wyznaczać koniec danego tekstu, który już nigdy do nas nie wróci. Są nawet takie książki, które celowo wypieramy z pamięci, aby nie zaśmiecać sobie głowy czymś „niepotrzebnym”, „słabym”.
Ludzie »
Bolesława Prusa zabawy z duchami
Nazwisko Bolesława Prusa większości kojarzy się wyłącznie z opasłymi tomiszczami, powieścią realistyczną, Stanisławem Wokulskim i Izabelą Łęcką. Autor Lalki jako zapalony pozytywista, który sam o sobie mówi, że ma „umysł nieharmonizujący z cudownościami”. Jednak również Prus ma w swoim życiorysie epizod, o którym raczej nie mówi się na szkolnych zajęciach z języka polskiego. A szkoda.
Miejsca »
Przyjdź połazić po Warszawie!
Serdecznie zapraszamy WSZYSTKICH ZAINTERESOWANYCH (a zwłaszcza studentów I-go roku) na integracyjny spacer po Warszawie studenckim szlakiem. Wydarzenie organizujemy w ramach projektu „Warszawa Młodych”. Po najciekawszych zakątkach miasta oprowadzi nas dyplomowany przewodnik, jeden z członków redakcji :)
Muzyka »
Lana del Rey – „Born To Die”
Ustalmy na początku: poza tym akapitem nie przeczytacie w tej recenzji zbyt wiele o bogatym ojcu, okładce „Vogue’a”, powiększanych ustach, Lizzie Grant, usuwaniu starych nagrań z iTunesa czy kiepskim występie w „Saturday Night Live”. Być może odrobinę o całej tej kreacji i postaci Lany del Rey, ale wyłącznie w kontekście muzycznym.
Teatr »
Śmiejmy się z „Lisa”
Autorką sztuki wyreżyserowanej przez Piotra Tomaszuka jest Marta Guśniowska. Treść spektaklu znacznie odbiega od pierwotnego tekstu dramatu. Przedstawienie w trakcie prób ulegało licznym modyfikacjom i ulega nim w ciągu kolejnych wystawień, przede wszystkim za sprawą „talentu improwizatorskiego” Ryszarda Dolińskiego. Lis to, najogólniej mówiąc, pośmiertna refleksja o życiu, o tym, jakimi uczynkami je wypełniamy – wszak od tego zależy czy jest ono wartościowe, czy też nie.
Sztuka »
Wszystkie dzieci Zofii Rydet
Za każdym razem, kiedy staję przed zdjęciami Rydet, czuję się winny. Za każdym razem wyobrażam sobie, że nie powinienem być tu, gdzie jestem, a już na pewno – patrzeć na to, na co patrzę. W Galerii Asymetria po raz pierwszy spojrzałem na dobrze znane fotografie innym, niewinniejszym okiem. Powód?
najnowsze komentarze: