Kilka słów o literackiej Nagrodzie Nobla
Sporządzając swój słynny testament (podpisany na rok przed śmiercią, 27 listopada 1895 roku), Alfred Nobel postanowił, że większość jego majątku ma zostać wpłacona na fundusz, a następnie zainwestowana w papiery wartościowe. Przychody uzyskane w ten sposób będą „corocznie przyznawane w formie nagrody osobom, których działalność w minionym roku przyniosła ludzkości największe korzyści”.
Warszawa da się lubić
Dobra powieść powinna wciągać. Nie jest to warunek jedyny, nie jest to nawet warunek najważniejszy, ale też nie można o nim zapominać. Biorąc do ręki powieść, mam nadzieję wyrwać się na chwilę ze swojego miejsca i czasu, ze swojej tutaj i teraz egzystencji, i oczekuję, że autor porwie mnie z fotela i wciągnie do swojego świata.
Opowieści ćmy barowej
Bohaterem większości powieści i części opowiadań Bukowskiego jest pisarz, alkoholik, kobieciarz i awanturnik Henry Chinaski, alter ego autora, a właściwie sam Bukowski, tyle że pod przybranym nazwiskiem, bo w przypadku twórczości tego akurat pisarza można odłożyć na bok to, co o relacji autora i podmiotu utworu mówi nam teoria literatury; znacznie lepiej przyjąć termin (owszem, brzydki i dla niektórych kontrowersyjny, ale tutaj jakże na miejscu), który dla Edwarda Stachury ukuł Henryk Bereza, i powiedzieć, że Bukowski uprawia „życiopisanie” – żyje tak, jak pisze, i pisze tak, jak żyje.
Mircea Eliade, „Młodość stulatka”
Wielkanocne dzwony i chęć popełnienia samobójstwa spowodowana poczuciem niemożności posiadania wiedzy całkowitej. Znacie to? Faust – odpowiadają chórem studenci. A guzik. Młodość stulatka Mircei Eliadego to beletrystyczna podróż po kwestiach, które zajmują naukowca oraz rozważania na temat antropologicznej kategorii czasu, osnute wokół zaskakującej fabuły – znamy to dobrze z dzieła Sacrum, mit, historia.