Bohaterem większości powieści i części opowiadań Bukowskiego jest pisarz, alkoholik, kobieciarz i awanturnik Henry Chinaski, alter ego autora, a właściwie sam Bukowski, tyle że pod przybranym nazwiskiem, bo w przypadku twórczości tego akurat pisarza można odłożyć na bok to, co o relacji autora i podmiotu utworu mówi nam teoria literatury; znacznie lepiej przyjąć termin (owszem, brzydki i dla niektórych kontrowersyjny, ale tutaj jakże na miejscu), który dla Edwarda Stachury ukuł Henryk Bereza, i powiedzieć, że Bukowski uprawia „życiopisanie” – żyje tak, jak pisze, i pisze tak, jak żyje.

Wielkanocne dzwony i chęć popełnienia samobójstwa spowodowana poczuciem niemożności posiadania wiedzy całkowitej. Znacie to? Faust – odpowiadają chórem studenci. A guzik. Młodość stulatka Mircei Eliadego to beletrystyczna podróż po kwestiach, które zajmują naukowca oraz rozważania na temat antropologicznej kategorii czasu, osnute wokół zaskakującej fabuły – znamy to dobrze z dzieła Sacrum, mit, historia.