Literatura, czyli nędza i śmierć
Wśród urywków czy też może zarysów wierszy, które zostały po Osipie Mandelsztamie, znajdują się między innymi takie dwie linijki: "Czarna noc, duszny barak / tłuste wszy". Datuje się je na koniec roku 1938. Mandelsztam przebywał wtedy w łagrze pod Władywostokiem. Niestety nie ma pewności co do autorstwa tego wiersza. Piszę -- "wiersza" -- z rozmysłem.
Rafał W.
Z ustnej matury z polskiego mam jedno głupie wspomnienie. Wchodzę do sali, dwie panie polonistki mierzą mnie zachwyconymi spojrzeniami (wiadomo, kujon z szóstką na świadectwie, będzie sympatycznie). Wtem jedna z pań stwierdza, że warto sprawdzić, o czym planuję mówić, i zanim dobrze przemyślała, co robi, wypaliła "O rany, Wojaczek. Na trzeźwo tego nie wytrzymam".
Chodzenie po dnie morza
Stron tysiące, młodość w bibliotekach – czy ktokolwiek poza nami mógłby sądzić, że żywot Adasia Miauczyńskiego to najwyższa z możliwych nobilitacja? Czy ktokolwiek poza nami byłby w stanie pojąć sens zamykania się dzisiaj w wieży z kości słoniowej? I wreszcie – czy ktokolwiek zrozumiałby, ile jednocześnie dumy i rozpaczy w naszej zbiorowej świadomości, dlatego że jesteśmy „lekko oświeconymi barbarzyńcami”?
Labirynt bez Ariadny
Podobno to bardzo proste. Wystarczy tylko stanąć pod tamtą ścianą. Stanąć i czekać. Jak tamci. Ponoć z reguły nie trwa to długo. Ktoś w końcu podejdzie i, jeśli skinie się głową, będzie można wejść z nim do środka. Inni mówią, że lepiej wejść i tam czekać. Jeszcze inni, że nie trzeba nawet podchodzić do ściany, wystarczy siedzieć tutaj, na dole. Prędzej czy później i tak cię wyczują.