Monstrualna parówka w kolorze magenty
Jak co roku, bardzo się obawiałem. Chociaż z każdą kolejną edycją Nowych Horyzontów coraz lepiej odczytuję tajny kod autorów katalogu, którzy w sformułowaniach w rodzaju „minimalistyczna opowieść o przemijaniu” czy „monotonna, ostentacyjnie powolna narracja” zawierają – chcę w to wierzyć – wyraźne przestrogi, to i tak zawsze trafiam na filmy, które nakręcono tylko po to chyba, by udowodnić, że się da.
Szumy i szmery w Katowicach
Gatunek shoegaze można określić w kilkunastu słowach – dziecko dorastające na fundamentach rocka alternatywnego, odrzucające czystość i klarowność dźwięku, wybierające drogę poprzez emocjonalne gąszcze wyrażane niezwykle melodyjnym, ale nieco „nieobecnym” wokalem, ubrane w brudne gitarowe szumy i przestery, owiane oniryzmem, wypudrowane czystością głosu. Nurt wykrystalizował się mniej więcej w okolicach drugiej połowy lat osiemdziesiątych, na gruncie Wielkiej Brytanii.
Nanibyzm i nijakość. „Nie uderzy żaden piorun” Dominiki Ożarowskiej
Po debiutancką powieść Dominiki Ożarowskiej Nie uderzy żaden piorun sięgnąłem z wielkim zainteresowaniem, ponieważ w odległej przeszłości sam chciałem napisać taką książkę. Zrezygnowałem z tej idei z dwóch powodów: po pierwsze, nie potrafiłem odnaleźć odpowiedniego języka, który nie byłby w żaden sposób epigoński czy pretensjonalny i który faktycznie byłby „mój”, po drugie, chorobliwie obawiałem się, że moja książka okaże się nijaka, a przez to nudna.
Kobiety bez mężczyzn
Związane z cenzurą zamieszanie wokół tej książki rozkazywałoby czytelnikowi skupić się na kwestiach kobiet i sfery publicznej w Iranie, treściach antymuzułmańskich i nowym, niewypowiadanym dotąd głośno (szczególnie przez kobietę-pisarkę), stanowisku wobec rewolucji. Zwolennicy reżimu po wydaniu Kobiet bez mężczyzn podpalali księgarnie. Możemy być pewni, że u nas się to nie zdarzy – jesteśmy przecież w Polsce. W tej książce uderza przede wszystkim bajkowe spojrzenie na seks.