„Don Kichote” widziany oczyma Jacka Kaczmarskiego
Dzieje szlachcica zwanego Don Kichotem z Manczy niewątpliwie są jednym
z najważniejszych tekstów europejskiej kultury. Mimo to utwór ten jest dość trudny
w odbiorze – po pierwsze, ze względu na swoje rozmiary, po drugie – co chyba nawet ważniejsze – z powodu plątaniny wątków głównych i pobocznych, powtarzających się epizodów, opowieści pozornie niezwiązanych z nurtem wydarzeń, symboli, pojawiających się i znikających bez ostrzeżenia postaci, przenikania się planu literackiego (czyli tego, co dla Don Kichota jest literaturą) z planem bohaterów.
W poszukiwaniu innego życia. O „Podróżnym i świetle księżyca” Antala Szerba
Pochodząca z 1937 roku powieść "Podróżny i światło księżyca" autorstwa wybitnego węgierskiego humanisty – historyka literatury, prozaika, eseisty oraz tłumacza – Antala Szerba należy do klasyki tamtejszej literatury. Bohaterem książki jest Mihály, trzydziestosześciolatek, który w czasie podróży poślubnej po Italii porzuca żonę i odbywa samotną wędrówkę prowadzącą go do lepszego zrozumienia siebie i źródeł własnych pragnień, do rozwiązania zagadek z przeszłości.
„Fantazy” Juliusza Słowackiego – ironia w ogniu mistyki
Ironia romantyczna to pojęcie, które wymyka się ścisłym definicjom. Jej teoretycy, niemieccy romantycy jenajscy, zwłaszcza bracia Friedrich i August Wilhelm Schleglowie, nie wypracowali jednej, obowiązującej teorii ironii romantycznej. Pojęcie to ulegało nieustannym przeobrażeniom w pracach Friedricha Schlegla, twórcy doktryny, a także jego kontynuatorów.
Sław miłość. Czesław Miłosz o miłości
Czesław Miłosz raczej nie pisał wierszy bezpośrednio o miłości (najprościej rozumianej), chociaż wierszy napisał grubo ponad tysiąc. Jakże to? Czy można po prostu zgodzić się, że uchylił się od tematu, który jest podstawowym pokarmem literatury, a poezji to już szczególnie? Od tematu, który jak żaden inny zaskarbia autorom zainteresowanie czytelników?