Pamiętam, że w dzieciństwie nic mnie tak nie wyprowadzało z równowagi jak upomnienia starszych ludzi, żebym doceniała to, co mam, bo oni tego nie mieli. Mój dziecięcy mózg nie potrafił pojąć, jak miałam doceniać coś, co jest, skoro nie wiedziałam jak to jest, kiedy tego nie ma. A takie uwagi słyszałam wszędzie: w domu od rodziców, na podwórku od sąsiadów, w przedszkolu, a potem w szkole od nauczycieli, w sklepie od pań sprzedawczyń, na rodzinnych spotkaniach od wujków i cioć.

Dyskusje pokoleniowe są równie interesujące, co niebezpieczne. Potrzeba przynależności pokoleniowej i chęć zdefiniowania się są naturalne i zrozumiałe, ale często – gdy nie powściąga ich wnikliwy namysł nad tematem – mogą doprowadzić do przesady lub, groteskowej w gruncie rzeczy, sytuacji, w której, jak pisze w Alei Niepodległości Krzysztof Varga, „w ciągu dziesięciu lat (…) powołano do życia siedemnaście pokoleń”.