Literatura, czyli nędza i śmierć
Wśród urywków czy też może zarysów wierszy, które zostały po Osipie Mandelsztamie, znajdują się między innymi takie dwie linijki: "Czarna noc, duszny barak / tłuste wszy". Datuje się je na koniec roku 1938. Mandelsztam przebywał wtedy w łagrze pod Władywostokiem. Niestety nie ma pewności co do autorstwa tego wiersza. Piszę -- "wiersza" -- z rozmysłem.
Rafał W.
Z ustnej matury z polskiego mam jedno głupie wspomnienie. Wchodzę do sali, dwie panie polonistki mierzą mnie zachwyconymi spojrzeniami (wiadomo, kujon z szóstką na świadectwie, będzie sympatycznie). Wtem jedna z pań stwierdza, że warto sprawdzić, o czym planuję mówić, i zanim dobrze przemyślała, co robi, wypaliła "O rany, Wojaczek. Na trzeźwo tego nie wytrzymam".
„Jul”, czyli Wielka Emigracja dla każdego
W lipcu roku 1845 przez Paryż przetoczyła się fala makabrycznych zbrodni, w tajemniczy sposób wciąż sprowadzających podejrzenia na środowisko polskich emigrantów. Francuska policja, do której obowiązków należało zaprowadzenie porządku w mieście, rosyjska ambasada, która miała interes w kontrolowaniu środowiska paryskich Polaków, oraz sami emigranci, którzy po pierwsze, w ofiarach mieli przyjaciół, a po drugie, chcieli odsunąć od siebie podejrzenia – wszyscy zaangażowali się w poszukiwanie tajemniczego mordercy, wyraźnie działającego zgodnie z jakimś zagadkowym, ale konsekwentnym planem.
Wiosna rośnie na historiach
W roku 1936 w czasopiśmie „Studio” ukazał się list otwarty Gombrowicza do Brunona Schulza, w którym to Gombrowicz wszystko, co miałabym do powiedzenia po pierwszej lekturze "Sklepów cynamonowych" i "Sanatorium pod Klepsydrą", niezwykle celnie oddał w słowach: "(…) Zbyt gorący, Bruno, zbyt niecierpliwy jesteś w swoim dążeniu wzwyż, zanadto Ci pilno do tych najwyższych rejonów, w szparkim pędzie łydki zgubiłeś po drodze".