Podróż wędrowca do świtu to ekranizacja trzeciej części cyklu Opowieści z Narnii C.S. Lewisa. Książki Brytyjczyka od lat stanowią kanon literatury dziecięcej i doczekały się licznych adaptacji radiowych, teatralnych i filmowych. Najnowsza próba przeniesienia świata Narnii na ekran kinowy wypadła całkiem nieźle, chociaż na początku miałam pewne obawy czy twórcom uda się stworzyć obraz, który, oprócz przychylności najmłodszych widzów, zaskarbi sobie również uwagę bardziej wyrobionego odbiorcy.

Dziewięcioletni chłopiec stoi na stacji kolejowej. Jedną ręką trzyma dłoń mamy, drugą – taty. Jego świat właśnie roztrzaskał się na kawałki, ale najgorsze ma nastąpić za chwilę. Musi podjąć decyzję, wybrać między rodzicami, odjechać z mamą albo zostać z tatą. Mama wsiada do pociągu. Chłopiec biegnie za rozpędzającym się pojazdem. Wyciąga rękę do mamy, która chce, żeby wskoczył do środka. Z tyłu słyszy głos taty wołającego jego imię. I teraz wszystko staje się kwestią wyboru.

Nazwisko Xaviera Dolana, młodego kanadyjskiego filmowca, jest już znane polskim widzom dzięki ubiegłorocznej dystrybucji reżyserowanych przez niego Wyśnionych miłości. Na fali zainteresowania tamtym obrazem do kin trafia teraz debiut Dolana. I chociaż Zabiłem moją matkę być może nie jest wybitnym dziełem, to jednak stanowi zapowiedź sporego talentu, a także zaskakuje świadomością operowania formą.